İsviçre'deki banka varlıklarının ve Türkiye'deki malvarlıklarının mirasçılara sorunsuz devri, uluslararası hukuk kurallarının ve vergi mevzuatının doğru uygulanmasını gerektirir. İsviçre miras hukukundaki son değişiklikler ve Türk Medeni Kanunu ile olan farklılıklar, miras paylaşım sürecinde kritik rol oynamaktadır. İşte İsviçre-Türkiye hattındaki miras intikal süreçlerine dair bilmeniz gereken tüm hukuki detaylar.

Uluslararası Miras İntikali ve Hukuki Prosedürler

İsviçre’de yaşayan Türk vatandaşlarının veya İsviçre vatandaşlığına geçmiş olan Türk kökenli kişilerin vefatı halinde, Türkiye’de bulunan taşınmazlar (ev, arsa, tarla) ve taşınır varlıklar (banka hesapları, hisse senetleri, araçlar) üzerindeki hak sahipliğinin belirlenmesi karmaşık bir hukuki süreci beraberinde getirir. İsviçre ve Türkiye arasındaki bu miras geçişi, sadece iki ülkenin iç hukukunu değil, aynı zamanda uluslararası özel hukuk kurallarını da doğrudan ilgilendirmektedir. Mirasın sorunsuz bir şekilde intikal edebilmesi için İsviçre makamlarından alınan belgelerin Türkiye’de hukuki geçerlilik kazanması ve Türk vergi mevzuatına tam uyum sağlanması temel şarttır.

Tanıma ve Tenfiz İşlemleri

İsviçre’de yetkili makamlar (örneğin Sulh Hukuk Mahkemesi veya noter muadili kurumlar) tarafından düzenlenen "Mirasçılık Belgesi" (Erbschein), İsviçre sınırları içerisinde mirasçıları ve pay oranlarını ispatlamak için yeterli olsa da, bu belge Türkiye’deki resmi kurumlar nezdinde doğrudan bir hüküm doğurmaz. İsviçre’den alınan bir veraset ilamının Türkiye’de geçerli olabilmesi için 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun (MÖHUK) hükümleri uyarınca hareket edilmesi gerekmektedir.

MÖHUK çerçevesinde, yabancı bir mahkeme veya yetkili makam tarafından verilen kararların Türkiye’de icra olunabilmesi veya kesin delil olarak kabul edilebilmesi için Türk mahkemelerinde tanıma ve tenfiz davası açılması zorunludur. Ancak miras hukukunda taşınmaz mallar söz konusu olduğunda süreç daha hassas bir hal alır. Türk hukuk sisteminde "taşınmazın aynına" ilişkin davalarda ve işlemlerde Türk mahkemelerinin münhasır yetkisi bulunmaktadır. Bu durum, İsviçre’den alınan mirasçılık belgelerinin Türkiye’deki taşınmazlar için doğrudan tenfiz edilmesini zorlaştırabilir. Uygulamada, İsviçre’deki ölüm olayına dayalı olarak Türkiye’deki Sulh Hukuk Mahkemelerinden veya noterlerden (belirli şartlar altında) yeniden bir veraset ilamı alınması ya da yabancı belgenin MÖHUK kapsamında tanınması yoluna gidilmektedir.

Tanıma ve tenfiz sürecinde dikkat edilmesi gereken en kritik husus, İsviçre’den alınan belgelerin Apostil (Tasdik Şerhi) taşıması ve yeminli tercümanlar tarafından Türkçe'ye çevrilerek noter onayından geçirilmesidir. 5718 sayılı MÖHUK uyarınca, yabancı ilamın Türk kamu düzenine açıkça aykırı olmaması ve tarafların savunma haklarının ihlal edilmemiş olması şarttır. Bu hukuki prosedürler tamamlanmadan, Türkiye’deki hiçbir tapu müdürlüğü veya banka, İsviçre’den getirilen belgeye dayanarak işlem yapmayacaktır.

Tapu ve Banka Süreçleri

Tanıma ve tenfiz işlemleri veya Türkiye’den alınan yeni veraset ilamı sonrasında, mirasın fiilen devralınması aşamasına geçilir. Bu aşama temel olarak iki koldan ilerler: Taşınmazların tapuda intikali ve bankalardaki nakdi varlıkların tahsili. Her iki süreç de Veraset ve İntikal Vergisi Mevzuatı ile sıkı sıkıya bağlıdır.

Türkiye’deki taşınmazların mirasçılar adına tescil edilebilmesi için öncelikle Tapu Müdürlüklerine müracaat edilmelidir. Ancak tapu dairesi, tescil işlemini gerçekleştirmeden önce mirasçılardan "ilişik kesme belgesi" talep eder. Bu belge, miras kalan malvarlığı üzerinden hesaplanan verginin beyan edildiğini ve ödendiğini (veya teminat altına alındığını) gösterir. Mirasçıların, murisin ölüm tarihinden itibaren kanuni süreler içinde (ölüm yurt dışında gerçekleşmişse ve mirasçılar da yurt dışındaysa genellikle 8 ay içinde) ilgili vergi dairesine beyanname vermeleri gerekmektedir. Veraset ve İntikal Vergisi Mevzuatı kapsamında belirlenen bu sürelerin kaçırılması, usulsüzlük cezaları ve gecikme faizleri ile karşılaşılmasına neden olur.

Banka hesaplarındaki varlıkların intikali sürecinde ise bankalar, mirasçıların tamamının birlikte hareket etmesini veya birbirlerine vekalet vermesini şart koşar. Banka, elindeki mevduatı serbest bırakmak için:

• Kesinleşmiş veraset ilamını,
• Tüm mirasçıların kimlik bilgilerini,
• Vergi dairesinden alınan ve söz konusu banka hesabındaki meblağın vergisinin ödendiğini gösteren tasdiknameyi talep eder.

Özellikle İsviçre’de yaşayan ve Türkiye’ye gelme imkanı kısıtlı olan mirasçılar için bu süreçlerin bir avukat aracılığıyla yönetilmesi, bürokratik engellerin aşılmasında hayati önem taşır. Türkiye’deki taşınmazların "elbirliği mülkiyeti"nden "paylı mülkiyet"e geçirilmesi, satış yapılacaksa tüm mirasçıların rızasının alınması ve bankadaki paranın paylar oranında tahsil edilmesi; ancak eksiksiz bir hukuki dosya ve doğru yürütülen bir vergi süreciyle mümkündür. Unutulmamalıdır ki, Türkiye’deki varlıkların beyan edilmemesi veya hatalı prosedürler izlenmesi, ileride mülkiyet hakkının kaybına veya ağır mali yaptırımlara yol açabilir.

İsviçre Medeni Kanunu (ZGB) Miras Hukuku Revizyonu

İsviçre miras hukuku, 1 Ocak 2023 tarihinde yürürlüğe giren kapsamlı bir revizyonla modern toplumun değişen aile yapısına ve bireysel ihtiyaçlarına uyum sağlamayı hedeflemiştir. İsviçre Medeni Kanunu’nun (ZGB) 457-640. maddeleri arasında düzenlenen miras hukuku hükümleri, bu revizyonla birlikte mirasbırakanın kendi malvarlığı üzerindeki iradesini daha güçlü bir şekilde yansıtmasına olanak tanıyacak şekilde yeniden şekillendirilmiştir. Türk Medeni Kanunu’nun temelini oluşturan İsviçre hukukundaki bu köklü değişimler, sadece İsviçre’de yaşayan vatandaşlarımızı değil, aynı zamanda Türk miras hukukunun gelecekteki gelişim seyrini de yakından ilgilendirmektedir.

Bu revizyonun temel felsefesi, "aile koruması" ile "bireysel tasarruf özgürlüğü" arasındaki dengede, ibreyi mirasbırakanın lehine çevirmektir. Geleneksel aile yapılarının yerini alan çekirdek aileler, boşanmaların artması ve evlilik dışı hayat ortaklıklarının yaygınlaşması, kanun koyucuyu katı saklı pay kurallarını esnetmeye itmiştir.

Saklı Pay Oranlarındaki Değişiklikler

Revizyonun en çarpıcı ve uygulamada en çok ses getiren kısmı, saklı paylı mirasçıların kapsamı ve bu mirasçıların pay oranları üzerindeki düzenlemelerdir. ZGB Madde 470 ve 471 üzerinde yapılan değişiklikler, mirasbırakanın terekesi üzerindeki kontrolünü maksimize etmiştir.

Yeni düzenleme ile birlikte ana ve babanın saklı paylı mirasçı sıfatına tamamen son verilmiştir. Eski düzenlemede, mirasbırakanın altsoyunun bulunmadığı durumlarda ana ve babanın yasal miras paylarının belirli bir oranı saklı pay olarak korunmaktaydı. Ancak modern hukuk anlayışında, yetişkin bireylerin kendi geçimlerini sağladığı ve mirasbırakanın öncelikle eşine veya varsa hayat arkadaşına maddi güvence sağlama isteği ön plana çıkmıştır. Bu nedenle, İsviçre hukukunda artık anne ve babalar, mirasbırakanın vasiyetname veya miras sözleşmesi ile kendilerini miras dışı bırakması durumunda "saklı pay" iddiasında bulunamayacaklardır.

Bir diğer kritik değişiklik ise altsoyun (çocuklar, torunlar) saklı pay oranında yapılmıştır. Eski hükümlere göre altsoyun saklı payı, yasal miras payının 3/4’ü gibi oldukça yüksek bir oranken; yeni düzenleme ile bu oran yasal miras payının 1/2’sine (yarısına) indirilmiştir. Bu durum, mirasbırakanın terekesinin daha büyük bir kısmı üzerinde serbestçe tasarruf edebilmesi anlamına gelmektedir. Örneğin; tek çocuğu olan bir mirasbırakan, eskiden malvarlığının sadece 1/4’ü üzerinde serbestçe karar verebilirken, yeni kanunla birlikte malvarlığının yarısını dilediği kişi veya kuruma (örneğin bir vakfa veya resmi nikahı olmayan hayat arkadaşına) bırakabilmektedir.

Tasarruf Özgürlüğünün Genişletilmesi

Saklı pay oranlarının düşürülmesi ve bazı mirasçıların bu kapsamdan çıkarılması, doğrudan tasarruf özgürlüğünün genişletilmesi sonucunu doğurmuştur. İsviçre hukukundaki bu eğilim, aslında Türk hukukunda da izlerini göstermiş bir süreçtir. Türkiye’de 5650 sayılı Kanun’un 2. maddesi ile 2007 yılında yapılan değişiklikle kardeşlerin saklı paylı mirasçı sıfatı kaldırılmıştır. Bu düzenleme, Türk ve İsviçre hukuk sistemlerinin, mirasbırakanın mülkiyet hakkını ve vasiyet özgürlüğünü koruma noktasında benzer bir vizyona sahip olduğunu kanıtlamaktadır.

Tasarruf özgürlüğünün genişletilmesi, özellikle "yama aile" (patchwork family) olarak adlandırılan, eşlerin önceki evliliklerinden çocuklarının bulunduğu veya çiftlerin evlenmeksizin uzun süre birlikte yaşadığı durumlarda büyük önem arz eder. Mirasbırakan, artık saklı pay engeline takılmadan:

• Sağ kalan eşine daha fazla mali imkan tanıyabilir,
• Bakıma muhtaç olan veya kendisine daha yakın olan bir çocuğuna daha fazla pay verebilir,
• Uzun süreli hayat arkadaşını (resmi nikah olmasa dahi) terekeden ciddi şekilde yararlandırabilir.

Ancak, İsviçre’deki bu revizyonun Türk hukukuna yansımaları değerlendirilirken sosyolojik farklar göz ardı edilmemelidir. Hukukçular, Türkiye’deki güçlü aile bağları ve yaşlıların ekonomik olarak çocuklarına bağımlı olabilme ihtimali nedeniyle, ana-babanın saklı payının kaldırılmasının Türkiye için henüz erken olabileceğini savunmaktadır. Yine de, İsviçre’deki bu değişim, Türkiye’deki vasiyetnamelerin yorumlanmasında ve gelecekteki kanun tasarılarında temel bir referans noktası olmaya devam edecektir.

Sonuç olarak, İsviçre’deki bu revizyon, miras hukukunu "statik bir aile koruma kalkanı" olmaktan çıkarıp, "bireyin son arzularına hizmet eden dinamik bir araç" haline getirmiştir. İsviçre’de malvarlığı bulunan Türk vatandaşlarının, bu yeni oranları dikkate alarak vasiyetnamelerini güncellemeleri, ileride yaşanabilecek tenkis davalarının önüne geçilmesi açısından stratejik bir öneme sahiptir.

Fiili Hayat Ortaklığı ve Destek Talepleri

Modern toplum yapısındaki değişimler, geleneksel aile modelinin dışında kalan ancak aile birliğine benzer şekilde sürdürülen "fiili hayat ortaklıklarının" hukuki statüsünü hem İsviçre hem de Türk hukukunda önemli bir tartışma konusu haline getirmiştir. Özellikle İsviçre Medeni Kanunu'nda (ZGB) gerçekleştirilen kapsamlı revizyonlar, mirasbırakan ile resmi bir nikah bağı olmaksızın uzun süreli bir hayat arkadaşlığı sürdüren kişilerin korunmasını amaçlayan yenilikçi düzenlemeler içermektedir.

Evlilik Dışı Birlikteliklerde Miras Hakları

İsviçre miras hukukunda 2010 yılında başlayan ve toplumsal ihtiyaçlara cevap vermeyi amaçlayan revizyon çalışmaları, fiili hayat ortaklarına (evlilik dışı birliktelikler) doğrudan "yasal mirasçı" sıfatı tanımamıştır. Ancak, bu kişilerin mirasbırakanın ölümüyle birlikte ekonomik olarak zor duruma düşmelerini engellemek amacıyla "destek talebi" adı altında yeni bir müessese ihdas edilmiştir. eZGB Madde 606a ile 606d arasında düzenlenen bu hükümler uyarınca, sağ kalan hayat arkadaşının terekeden pay alabilmesi belirli ve sıkı şartlara bağlanmıştır.

Bu şartların başında, mirasbırakan ile sağ kalan ortağın ölüm anına kadar en az beş yıl süreyle kesintisiz ve fiili bir ortaklık içinde yaşamış olması gelmektedir. Ayrıca, bu talebin ileri sürülebilmesi için sağ kalan ortağın, mirasbırakanın ölümü nedeniyle ciddi bir geçim sıkıntısına düşecek olması şarttır. İsviçre hukukundaki bu düzenleme, bir miras hakkından ziyade, terekeye karşı yöneltilen bir "sosyal koruma" alacağı niteliğindedir. Hak düşürücü süre olarak belirlenen üç ay içerisinde talep edilmesi gereken bu destek miktarı, net terekenin dörtte birini veya hak sahibinin 100 yaşına kadar alabileceği muhtemel sosyal yardım miktarını aşamaz.

Türk hukukuna bakıldığında ise durum daha farklı bir seyir izlemektedir. Türk Medeni Kanunu (TMK) sisteminde yasal mirasçılık, kural olarak kan hısımlığı, evlilik bağı veya evlatlık ilişkisine dayanır. Dolayısıyla, Türkiye'de kayıtlı olmayan veya resmi nikahla taçlandırılmayan hayat arkadaşlıklarında sağ kalan eşin doğrudan yasal miras payı alması mümkün değildir. Ancak Türk kanun koyucusu, bu durumda olan kişileri tamamen korumasız bırakmamıştır. TMK m. 645 uyarınca, mirasbırakanın ölümü anında onunla birlikte yaşayan ve onun tarafından bakılan kişilerin, bir ay süreyle bakım ve barınma giderlerinin terekeden karşılanmasını talep etme hakları bulunmaktadır. Bu, İsviçre'deki geniş kapsamlı destek talebine kıyasla daha dar bir koruma sağlasa da, ani mağduriyetlerin önlenmesi açısından kritiktir.

Yargıtay Emsal Kararları

Türk yargı pratiğinde, evlilik dışı birliktelik yaşayan kişilerin hak arama yollarından biri de tazminat hukukudur. Miras hukuku kapsamında doğrudan pay alamayan hayat arkadaşları, mirasbırakanın bir haksız fiil sonucu (örneğin trafik kazası veya iş kazası) ölmesi durumunda, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu (TBK) m. 53 çerçevesinde "destekten yoksun kalma tazminatı" talep edebilmektedir. Yargıtay, bu konuda verdiği kararlarla, aile benzeri bir yaşam süren ve birbirine ekonomik destek sağlayan kişilerin, resmi nikah olmasa dahi bu haktan yararlanabileceğine hükmetmiştir.

Bu noktada, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin istikrar kazanmış görüşünü yansıtan kararı büyük önem taşımaktadır:

"Evlilik birliği olmaksızın birlikte yaşayanların destekten yoksun kalma tazminatı isteyebileceğine dair emsal karar." (Yargıtay 7. HD, 30.03.2015 tarihli, E. 2014/10266, K. 2015/5025)

Bu karar, Türk hukukunda aile kavramının sadece resmi nikahla sınırlı kalmadığını, fiili birlikteliklerin de belirli hukuki sonuçlar doğurduğunu kanıtlar niteliktedir. Kararın analizi yapıldığında; Yargıtay'ın, taraflar arasında sürekli ve düzenli bir destek ilişkisinin varlığını, birlikte yaşama iradesini ve ekonomik bağımlılığı esas aldığı görülmektedir. Eğer sağ kalan partner, ölen kişinin sağlığında kendisine düzenli olarak baktığını ve onun ölümüyle bu desteği yitirdiğini ispat edebilirse, terekeden veya kusurlu üçüncü kişilerden tazminat alma hakkına sahip olmaktadır.

Sonuç olarak, İsviçre’de eZGB Madde 606a-606d ile getirilen düzenlemeler, mirasbırakanın tasarruf özgürlüğünü kısıtlamadan hayat arkadaşına bir güvence sunarken; Türk hukukunda bu koruma daha çok TBK m. 53 ve TMK m. 645 üzerinden, yargı kararlarıyla şekillenerek yürütülmektedir. İsviçre ve Türkiye arasındaki bu hukuki farklılıklar, özellikle her iki ülkede de malvarlığı bulunan kişilerin miras planlaması yaparken bir uzman desteği almasını zorunlu kılmaktadır.

Boşanma ve Butlan Davalarının Mirasçılığa Etkisi

Miras hukuku, aile yapısındaki değişimlerden ve evlilik birliğinin hukuki statüsünden doğrudan etkilenen bir alandır. Özellikle İsviçre ve Türkiye arasında malvarlığı bulunan kişiler için evlilik birliğinin sarsılması, boşanma davaları veya evliliğin geçersizliği (butlan) gibi durumlar, mirasın kime kalacağı konusunda kritik hukuki sonuçlar doğurur. Türk ve İsviçre hukuk sistemleri, bu süreçlerde sağ kalan eşin mirasçılık sıfatını koruyup koruyamayacağını belirli şartlara bağlamıştır. Bu bölümde, boşanma ve butlan davalarının miras hakları üzerindeki etkilerini, kusur ve iyiniyet esasları çerçevesinde inceleyeceğiz.

Eşlerin Mirasçılık Sıfatının Sona Ermesi

Evlilik birliği ölümle sona erdiğinde, sağ kalan eş yasal mirasçı sıfatını kazanır. Ancak ölüm gerçekleştiğinde eşler arasında devam eden bir boşanma davası varsa veya boşanma kararı henüz kesinleşmişse durum değişmektedir. Hem Türk Medeni Kanunu (TMK) hem de İsviçre Medeni Kanunu (ZGB), boşanmanın kesinleşmesiyle eşlerin birbirine mirasçı olamayacağını açıkça hükme bağlamıştır.

ZGB Art. 120/Abs.2 uyarınca, İsviçre hukukunda boşanma hükmünün kesinleşmesiyle birlikte eşlerin birbirlerine karşı olan yasal mirasçılık hakları ve ölüme bağlı tasarruflardan doğan hakları kendiliğinden sona erer. İsviçre hukukunda boşanma davası devam ederken eşlerden birinin ölmesi durumunda, mirasçılık sıfatının devam edip etmeyeceği hususu Türk hukukuna göre daha farklı bir seyir izleyebilir. Türk hukukunda ise mirasçıların haklarını koruyan çok daha spesifik bir düzenleme mevcuttur.

TMK m. 181/f.2 hükmü, Türkiye'deki miras intikal süreçlerinde en sık karşılaşılan ve dikkat edilmesi gereken maddelerden biridir. Bu maddeye göre; boşanma davası devam ederken eşlerden birinin ölmesi halinde, ölen eşin mirasçılarından herhangi biri davaya devam edebilir. Eğer dava sonucunda sağ kalan eşin boşanmaya sebebiyet verecek derecede kusurlu olduğu ispat edilirse, sağ kalan eş yasal mirasçı sıfatını kaybeder. Bu düzenleme, eşine karşı ağır kusurlu davranışlarda bulunan (örneğin sadakatsizlik veya hayata kast) bir kişinin, boşanma davası sonuçlanmadan eşinin ölmesi durumunda mirasçı olarak ödüllendirilmesini engellemeyi amaçlar. Eğer mirasçılar davayı sürdürmezse veya sağ kalan eşin kusurunu kanıtlayamazlarsa, sağ kalan eş yasal miras payını almaya devam eder.

Kusur ve İyiniyet Esasları

Mirasçılık sıfatının kaybı sadece boşanma ile değil, evliliğin butlanı (geçersizliği) davası ile de gündeme gelebilir. Butlan davalarında mirasçılığın kaderini belirleyen temel unsur, sağ kalan eşin evlenme anındaki "iyiniyetli" olup olmadığıdır.

Türk hukukunda TMK m. 159 uyarınca, evliliğin butlanı davası devam ederken eşlerden biri ölürse, mirasçılar davayı sürdürebilir. Ancak burada sağ kalan eşin miras haklarını tamamen kaybedebilmesi için, evlenme akdi sırasında evliliğin geçersiz olduğunu bildiğinin veya bilmesi gerektiğinin (kötüniyet) ispatlanması şarttır. Eğer sağ kalan eş evlenirken iyiniyetliyse, evlilik butlanla sona erse bile mirasçılık haklarını korur. Bu durum, Türk hukukunun aile kurumunu ve iyiniyetli eşi koruma refleksinin bir sonucudur.

İsviçre hukukunda ise yaklaşım daha katıdır. ZGB Art. 109/Abs.1 düzenlemesi, evliliğin butlanı davası açılmasıyla birlikte sağ kalan eşin miras haklarının sona erebileceğini öngörmektedir. İsviçre hukukunda, butlan davasının açılmış olması dahi mirasçılık sıfatı üzerinde ciddi bir hukuki engel teşkil eder ve sağ kalan eşin miras haklarını kaybetmesi için Türk hukukundaki gibi karmaşık bir iyiniyet ispatı süreci her zaman aranmayabilir.

Özetle, İsviçre ve Türkiye arasındaki miras uyuşmazlıklarında;

• Boşanma davası sürerken gerçekleşen ölümlerde kusur incelemesi (TMK 181/2),
• Butlan davalarında ise iyiniyet durumu (TMK 159), miras paylarının dağılımında belirleyici rol oynar.

Genel Değerlendirme ve Sonuç

İsviçre’de vefat eden bir yakınınızın Türkiye’deki malvarlığı üzerindeki haklarınızı korumak, sadece yerel kanunları değil, uluslararası özel hukuk kurallarını da bilmeyi gerektiren teknik bir süreçtir. Makalemiz boyunca incelediğimiz üzere, 5718 sayılı MÖHUK çerçevesinde yürütülen tanıma ve tenfiz işlemleri, İsviçre’den alınan veraset belgelerinin Türkiye’de hüküm doğurabilmesi için aşılması gereken ilk ve en önemli basamaktır.

İsviçre Medeni Kanunu’nda (ZGB) yapılan son revizyonlarla saklı pay oranlarının düşürülmesi ve ana-babanın saklı payının kaldırılması, mirasbırakanlara daha geniş bir tasarruf özgürlüğü tanımıştır. Ancak bu özgürlüğün Türkiye’deki taşınmazlar üzerindeki etkisi, Türk kamu düzeni ve taşınmazların bulunduğu yer hukuku (lex rei sitae) prensipleriyle dengelenmelidir. Ayrıca, boşanma ve butlan davalarının mirasçılığa etkisi gibi hassas konularda, TMK m. 181 ve TMK m. 159 hükümleri uyarınca sağ kalan eşin kusur ve iyiniyet durumunun titizlikle analiz edilmesi gerekir.

Türkiye’deki banka hesaplarının devri, tapu intikalleri ve vergi beyannamelerinin süresinde verilmesi, mirasçıların hem maddi haklarını korur hem de olası cezai yaptırımların önüne geçer. İsviçre ve Türkiye arasındaki bu hukuki köprüde, işlemlerin hatasız ve hızlı bir şekilde tamamlanması için uzman hukukçulardan destek alınması, karmaşık bürokratik süreçlerin ve uzun süren davaların yaratacağı hak kayıplarını önleyecektir.